Skip navigation

Het Einde bij Theater op ’t Zand

Slauerhoff schreef Het Einde.
Een gedicht dat Aart Strootman en Monique Zijp vanwege de rusteloosheid die het verwoordt, passend vonden voor het thema “Zwervelwind” van Theater op ’t Zand 2015 in Kootwijk.

 

“Vroeger toen k woonde diep in t land
Vrat mij onstilbaar wee
Zoals een gier de lever, want
Ik wist: geen streek geeft mij bestand
En ik zocht het ver op zee
Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op den oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen
Voel ik het trekken als een eb
Naar t verre, vaste bruine land
Nu weet ik: nergens vind ik vree
Op aarde niet en niet op zee
Pas aan die laatste smalle ree
Van hout in zand”

 

Roel Kox had een mooie man gecreëerd. Een soort zeemeerman die wel houdt van zijn lieve vrouw (Anne Verhulst) maar niet op het droge kan leven; ofwel “het burgerlijke bestaan” niet aankan. En nadat hij daarvoor tòch gekozen heeft, weer vlucht naar het water waar hij zich ook wanhopig voelt, om vervolgens in de verte, ongelukkig in het zand te sterven, waarna zijn weduwe, die hem door de zee is achterna gespoed, bij zijn dode lichaam, bij wijze van zerk, de houten tafel uit het burgerinterieur plaatst. Dit alles begeleid met het op muziek gezette gedicht van Slauerhoff, uitgevoerd door Rianne Wolbers en Sjors van der Mark.